Voorlaatste ronde van de Interclubs, de laatste uitronde waarbij beide teams gezamenlijk de Oostendse zeelucht gingen opsnuiven. Onze ene team werd er lyrisch van en boekte een nipte zege, ploeg 2 kreeg er een delirium van en trok terug het binnenland in met een kleine nederlaag.
Oostende viert dit jaar zijn 100-jarig bestaan en was voor hun laatste thuisronde uitgeweken naar de plaatselijke thermen (zie foto) waar er letterlijk en figuurlijk een soort zeeslag ontstond. Martijn was natuurlijk zijn zwembroek vergeten en de zoektocht naar een passend vervangstuk in de lokale Zeeman leverde hem heel wat stress op bij de start van zijn partij. Zijn tegenstander speelde daarentegen heel solide, Martijn die last had van een te krappe zwembroek stelde snel remise voor, maar daar wou de Oostendenaar niet van weten en hij lanceerde een kamikaze-aanval. Het lukte net niet om gebruik te maken van de zwakke plekken in Martijns stelling en af te wikkelen naar meer. Toen onze Torrewachter onverhoopt een schijnoffer uit zijn te krappe zwembroek toverde, kantelde de wedstrijd en Martijn rijfde zowaar het volle punt binnen. Bernard kreeg al vroeg in zijn game te maken met een kwaliteitsoffer op f3, het resultaat was een sterk vijandelijk centrum met twee aanstormende pionnen. Het zag er gevaarlijker uit dan het was, Burny kon alle grote en kleine dreigingen makkelijk de baas en toen hijzelf volledig was ontwikkeld keerden de kansen. Na heel wat geruil en pionwinst van onze man was de laatste rij van zwart extreem zwak geworden en de Oostendse nederlaag kon je al ruiken. Zover liet de zeeman het niet komen en hij gaf sportief op. Warre had dit keer voor een snelle remise gekozen. Een aarzelende opening zorgde voor wat voordeel bij zijn Oostendse overbuur. In het middenspel werden zowat alle stukken afgeruild, enkel dame en toren bleven op de mat staan. Het zorgde aanvankelijk voor een onaangenaam eindspel voor de Warre. Hij probeerde het wat aangenamer voor zichzelf te maken met een pionoffer en een daaruit voortvloeiende torenactiviteit. Nadat de dames in de doos waren verdwenen ging het spel meer en meer richting een puntendeling en met een soldaatje minder was dat voor Warre een goede zaak en zo geschiede... Marc kent een wisselvallig interclubseizoen en ging ook zondag kopje onder in de Oostendse Thermen. Zijn mindere schaakspel inspireerde hem echter tot een mooi literair en bijwijlen filosofisch schrijfsel van zijn schaakpartij en dat ziet ondergetekende graag, vandaar dat ik hem integraal aan het woord laat: "De partij begon, zoals
altijd, met hoop en ambitie. Mijn stukken namen hun posities in, ogenschijnlijk
klaar voor een heroïsche strijd. Helaas bleek mijn opening zo inspiratieloos
dat zelfs mijn pionnen zich schaamden. De tegenstander, een meester in strategie,
sloeg genadeloos toe en ik balanceerde meteen al op de rand van de afgrond. Een moment van illusoir
vertrouwen volgde, toen ik dacht het tij te keren. Maar nee, een ondoordachte
zet, een verloren toren—het was een meesterwerk van zelfvernietiging. Ik keek
naar het bord en wist: dit is het einde. Opgeven was onvermijdelijk, hoewel
zelfs dat als een nederlaag voelde. Ik zuchtte, schudde mijn
hoofd en besloot: er is altijd een volgende partij (of zoiets)..."
Ook de tweede ploeg dook in het Oostendse zee(p)sop. Erik was de nacht vooraf op de lappen geweest en de combinatie met de overschakeling naar het zomeruur gaven hem een kop die niet naar schaken stond. Met tien minuten vertraging kwam hij aan zijn bord en Erik stelde na 4 zetten al remise voor. Zo kennen we onze 'coming man' duidelijk niet. Het vroege remise-aanbod werd geweigerd ondanks het grote ELO-verschil. De Oostendse knaap wou duidelijk meer en nam het initiatief in een variant die Erik gelukkig beheerste, zo moest hij zijn pijnlijke hoofd niet verder afmatten. Halfweg verkreeg hij wat meer initiatief toen hij voorkwam dat zijn rivaal kon rokeren. Na wat onnauwkeurigheden van onze Torrewachter kwamen de bordjes min of meer gelijk. Nu was het aan de man van het zèèètje om een tegenaanval met paardengetrappel te lanceren. Erik wankelde en begon sterretjes te zien. Intussen waren beide kompanen in acute tijdsnood verzeild geraakt. Erik bleek hier de beste stalen zenuwen te hebben en het schaken van zijn tegenstander kreeg meer en meer iets van paniekvoetbal met schaakmat tot gevolg. Gelegenheidsjoker Diederik kende zijn dagje niet. Het begon nochtans uitstekend met een Engelse Aanval met volop initiatief gekruid met de nodige druk. De vier overlevende stukken na de opening zaten lekker in de aanval, toen het gruwelijk mis ging na een torenblunder van onze 'Diedie'. Oostende profiteerde maximaal en maakte het af met een sterke loper en een knappe combinatie die naar mat ging. Ook Yannick speelde een wedstrijd die hij snel wou vergeten en hij maakte er dan ook weinig woorden aan vuil. Yannick bracht een Gesloten Slavische stelling op het bord. Hij wist me nog te vertellen dat een hersenkronkel ervoor zorgde dat hij zomaar pardoes een stuk weggaf. Hij probeerde de meubelen nog te redden maar dat bleek gezien zijn materiële achterstand hopeloos. Good Old Guido had het over een zeeluchtuitstapje. Of die zeelucht hem goed deed laat ik hem zelf vertellen, want ook hier heb ik weinig aan toe te voegen: "De Oostendenaar
schilderde een mooi London-Colle pallet op het bord. Na wat geruil van
centrumpionnen en een witveldige loper luwde de storm eventjes. Nadien
werd er stevig gebakkeleid om de open d-lijn te verwerven. Alle torens
werden hierop afgeruild en de zeegarnaal kon uiteindelijk met zijn dame deze
lijn bezetten. Nadat ik mijn koning wat actiever, centraler had geplaatst
zag mijn tegenstander weinig winstkansen en stelde remise voor. Na enig
'denkwerk' accepteerde ik dat. We hadden een quasi gelijke stelling met
identieke stukken, tenzij dat ik een loper had tegen een paard. De meeste
van zijn pionnen stonden op een andere kleur dan mijn loper, dus ... ."
Meester Keirse liet deze week zijn oog vallen op tweede klasse. In de partij tussen Dany en Stijn viel er heel wat te beleven. Het begon met een strategisch gevecht om het centrum en ruimtevoordeel te bekomen. Toen dat in het voordeel van Stijn kantelde ging deze over tot een koningsaanval die na een onnauwkeurigheid van Dany volledig overweldigend leek, maar dan kwam Dany uit het niets weer terug in de partij met een verrassend paardmanoeuvre om vervolgens een mat in één te missen!
Veel plezier met Video 103: Dany Van Hamme - Stijn Herreman.
Uitslagen van de clubcompetitie:
1ste Klasse : Steven-Sean 1-0, Quinten-Brecht 1-0.
2de Klasse : Dany-Stijn 0-1.
3de Klasse : Adriaan-Stijn 1/2, Philip-Pierre 1-0, Philip-Raf 1-0, Tim-Kyryl 1-0.
*30 maart: Ronde 10 Interclubs: Oostende 3 - Roeselare 1, Oostende 4 - Roeselare 2.
*24 mei: Schaaktornooi Het Vliegend Peerd te Bredene
